Σκηνή 1

«Αναγνωρίζεις εκείνη την αίσθηση σφίξιμου στο στήθος πριν από ένα διαγώνισμα; Ή όταν η καρδιά σου χτυπάει δυνατά μετά από έναν καβγά με έναν φίλο και το μυαλό σου δεν σταματά να χτυπάει;
Ναι... αυτό είναι άγχος. Και ειλικρινά; Είναι κάτι που νιώθουν όλοι.
Δεν σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με σένα, σημαίνει ότι είσαι άνθρωπος. Αλλά μπορείς να μάθεις πώς να το αντιμετωπίζεις καλύτερα.»

Σκηνή 2

«Το άγχος είναι σαν ένας συναγερμός που χτυπάει μέσα σου — ο τρόπος του σώματός σου να σου πει: «Έι! Κάτι συμβαίνει!»
Μερικές φορές είναι ένας γρήγορος καρδιακός παλμός. Μερικές φορές είναι οι ώμοι σου σφιγμένοι σαν πέτρα.
Άλλες φορές είναι εκείνο το αίσθημα ζαλάδας και ανησυχίας στο κεφάλι σου, σαν ένα χάμστερ σε έναν τροχό που δεν σταματάει ποτέ.
Μπορεί να είναι ενοχλητικό ή ακόμα και τρομακτικό, αλλά δεν είναι κάτι που έχει χαλάσει — είναι ενσωματωμένο.
Είναι η φυσική αντίδραση του σώματός σου που σε προετοιμάζει να αντιμετωπίσεις κάτι δύσκολο.
Όπως όταν πρόκειται να μιλήσεις μπροστά στην τάξη και ξαφνικά τα χέρια σου ιδρώνουν ή τα πόδια σου παγώνουν.
Είναι το σώμα σου που αποφασίζει: Να το πολεμήσω; Να το αποφύγω; Ή να μείνω ακίνητος μέχρι να τελειώσει;
Είναι σαν ένα αρχαίο σύστημα ασφαλείας — όλοι το έχουμε.
Αλλά το θέμα είναι ότι όταν αυτός ο συναγερμός παραμένει ενεργοποιημένος για πολύ ώρα, σταματά να είναι χρήσιμος.
Γίνεται εξαντλητικός. Σαν να κουβαλάς μια τσάντα γεμάτη τούβλα όλη μέρα.»

Σκηνή 3

«Εδώ είναι η ανατροπή: το άγχος δεν είναι εχθρός σου.
Είναι το σώμα σου που προσπαθεί να σου δώσει την ενέργεια για να ξεπεράσεις κάτι δύσκολο.
Το δύσκολο μέρος; Οι περισσότεροι από εμάς μένουμε κολλημένοι σε κατάσταση υψηλής εγρήγορσης, ακόμα και μετά το τέλος της πρόκλησης.
Εδώ είναι που μπαίνει η ενσυνειδητότητα.
Η ενσυνειδητότητα δεν σημαίνει να απενεργοποιήσεις τον συναγερμό ή να προσποιείσαι ότι είσαι καλά... αλλά απλά σε βοηθά να το αντιμετωπίσεις με διαφορετικό τρόπο. Η ενσυνειδητότητα σε βοηθά να χειριστείς καλύτερα την κατάσταση, παρατηρώντας τι πραγματικά βιώνεις μέσω του σώματός σου εκείνη τη στιγμή.
Δεν χρειάζεται να είσαι εντάξει με αυτό που συνέβη ή με τον τρόπο που σου φέρθηκε κάποιος.
Απλώς σημαίνει ότι το παρατηρείς.
Όπως: «Πω πω, οι ώμοι μου είναι σηκωμένοι μέχρι τα αυτιά μου αυτή τη στιγμή».
Δεν βιάζεσαι να το διορθώσεις. Απλά το αναγνωρίζεις, όπως: «Ναι, το βλέπω».
Και αυτή η παύση;
Εκεί βρίσκεται η μαγεία. Δίνει στον εγκέφαλό σου χώρο να αναπνεύσει.
Ακόμα και μια αργή αναπνοή ή δύο δευτερόλεπτα παρατήρησης μπορούν να αποτρέψουν το άγχος από το να εξελιχθεί σε πλήρη κατάρρευση.»

Σκηνή 4

«Φαντάσου το εξής: ετοιμάζεσαι για μια εξέταση και οι σκέψεις αρχίζουν να συσσωρεύονται:
«Θα αποτύχω». «Δεν μελέτησα αρκετά». «Αυτό είναι καταστροφή».
Αντί να απομακρύνεις αυτές τις σκέψεις, μπορείς να παρατηρήσεις ότι σκέφτεσαι:
«Χμ... είναι αλήθεια αυτό; Αυτή η σκέψη με βοηθάει αυτή τη στιγμή;»
Ή πρόκειται να κάνεις μια παρουσίαση στην τάξη σου. Απλά να το κατονομάσεις ήσυχα —
«Νιώθω εξουθενωμένος». «Νιώθω την καρδιά μου να χτυπάει γρήγορα και ένταση στο στήθος μου» — μπορεί να αλλάξει όλη τη στιγμή.
Δεν πρόκειται να καταστείλλεις τα συναισθήματά σου.
Πρόκειται να δημιουργήσεις χώρο ώστε να μην πάρουν τον έλεγχο.»

Σκηνή 5
«Ο στόχος δεν είναι να εξαλείψεις το άγχος, αλλά να αλλάξεις τον τρόπο με τον οποίο το αντιμετωπίζεις.
Λοιπόν... τι θα έλεγες να αφιερώσεις σήμερα λίγο χρόνο στον εαυτό σου;
Αυτό μπορεί να σημαίνει να παρατηρήσεις πώς νιώθουν οι ώμοι σου όταν τους αφήνεις να χαλαρώσουν, να πάρεις μια αργή ανάσα ή να ακούσεις προσεκτικά τους ήχους γύρω σου.
Όταν γίνεις ένας παρατηρητής των σημάτων του σώματός σου, αρχίζεις να αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις με λίγο περισσότερη σαφήνεια και λίγο περισσότερη ηρεμία.»